Uzak diyarlarda, kumların altın gibi parladığı sıcak bir çöl şehrinde, genç bir çocuk yaşarmış. Adı Yusuf’muş. Yusuf, dedesiyle birlikte büyük bir pazarda çalışır, gün doğmadan kalkıp develere su verir, hurmaları dizer ve müşteri beklerken gökyüzünü izlerdi.
En çok da yıldızları seviyordu. Çünkü dedesi ona, “Yusuf, yıldızlar bize yolu gösterir, ama gerçek yol, kalbinde parlayan ışıktadır” demişti.
Yusuf’un en büyük merakı, dedesinin anlattığı güzel insanın hikâyeleriymiş. Dedesi ona, “Bir gün, insanların en güvenilir olanı, en dürüstü, en merhametlisi Mekke’de dünyaya geldi,” derdi. “O, Peygamberimiz Muhammed Mustafa’dır. Allah onu bizlere rehber olsun diye gönderdi.”
Bu sözler Yusuf’un içinde bir ateş yakardı. Ama bir gün, aklındaki büyük soruyu sormadan edemedi:
“Dede, Peygamberimiz neden bu kadar seviliyor? Onu bu kadar özel kılan ne?”
Dedesi gülümsedi, Yusuf’un omzuna elini koydu ve ona bir hikâye anlatmaya başladı:
“Peygamberimiz henüz genç bir delikanlıyken, herkes ona ‘El-Emin’ yani ‘Güvenilir’ derdi. Çünkü o hiçbir zaman yalan söylemezdi, kimseye haksızlık etmezdi. Bir gün, Kâbe’nin tamir edilmesi gerekti.
Kureyş kabilesinin büyükleri, Kâbe’nin duvarına yerleştirilecek Hacerü’l-Esved taşını kimin koyacağı konusunda tartışmaya başladılar. Her kabile, bu şerefin kendilerine ait olması gerektiğini düşünüyordu ve neredeyse kavga çıkacaktı. İşte tam o sırada Peygamberimiz oraya geldi…”
Yusuf heyecanla gözlerini açtı, bir an bile nefes almadan dinliyordu. “Sonra ne oldu dede?” diye sordu.
Dedesi gülerek devam etti:
“Peygamberimiz, herkesin kabul edeceği bir çözüm buldu. Büyük bir örtü serdi ve Hacerü’l-Esved taşını o örtünün üzerine koydu. Sonra her kabilenin lideri, örtünün bir ucundan tuttu ve taşı birlikte kaldırdılar. Taş yerine ulaşınca, Peygamberimiz onu kendi elleriyle yerine yerleştirdi. Böylece herkes mutlu oldu, kavga çıkmadı.”
Yusuf, dedesinin sözlerini düşündü. “Demek ki, bir sorunu çözmenin en iyi yolu, herkesin hakkını gözetmek ve adil olmak,” diye mırıldandı.
Dedesi Yusuf’un saçlarını okşadı. “Aynen öyle, yavrum. Peygamberimiz her zaman insanların iyiliğini isterdi. Kimseyi kırmaz, en zor anlarda bile sabırla ve merhametle hareket ederdi.”
Yusuf, Peygamber Efendimizin hikâyesinden o kadar etkilenmişti ki, onun gibi biri olmayı istedi. Ama içinden bir ses ona, “Peki, ben onun gibi olabilir miyim?” diye sordu. Dedesi bunu hissetmiş gibi hafifçe gülümsedi. “Eğer onun ahlakını örnek alır, dürüst, güvenilir ve merhametli olursan, elbette sen de onun gibi olabilirsin,” dedi.
O gece, Yusuf başını yastığa koyduğunda, gözleri yıldızlara takıldı. O yıldızlar, Peygamber Efendimizin kalbindeki ışığı hatırlatıyordu.
Ama ertesi gün, Yusuf’un karşılaşacağı olay, onun hayatında büyük bir değişiklik yapacaktı…
Sabah pazara vardığında, Yusuf heyecanlıydı. Dedesi ona bir günlüğüne pazarı emanet etmişti. “Yusuf, bugün pazarı sen yöneteceksin. Müşterilere adil davran, ölçüyü tam yap, eksik ya da fazla verme. Peygamberimizin nasıl davrandığını hatırla,” demişti.
Yusuf, ilk başta biraz korkmuştu ama içinde bir kıvılcım vardı. “El-Emin gibi olmaya çalışacağım,” diye kendi kendine söz verdi.
Pazarın en kalabalık saatleriydi. İnsanlar hurmalar, tahıllar ve kumaşlar almak için Yusuf’un tezgâhına geliyordu. Bir süre her şey yolunda gitti. Ama sonra, yaşlı bir kadın ona geldi. Kadın, hurma almak istiyordu fakat yeterince parası yoktu.
Kadın üzgün bir şekilde, “Oğlum, elimde sadece bu kadar var. Biraz eksik ama alabilir miyim?” diye sordu. Yusuf bir an duraksadı. Hurmalar pahalıydı ve dedesi ona asla eksik tartmasını tembihlemişti. Ama Peygamberimiz de her zaman merhametli ve cömert olmuştu.
Yusuf, gülümsedi ve torbayı yaşlı kadının avuçlarına bıraktı. “Bu hurmalar sizin, teyze. Paranızı da kendinize saklayın,” dedi.
Kadın gözyaşlarını tutamadı. “Allah senden razı olsun, evladım,” diyerek uzaklaştı.
Ancak o sırada pazarın diğer ucundan bir adam hızlı adımlarla Yusuf’un yanına geldi. Gözleri telaş içindeydi. “Oğlum, biraz önce senden bir torba un almıştım. Eve gidince fark ettim ki eksik tartmışsın,” dedi.
Yusuf’un içi titredi. Hata yapmış mıydı? Dedesi ona dürüst olmasını öğretmişti. Derin bir nefes aldı ve özür dileyerek teraziyi tekrar çıkardı. Gerçekten de un eksik çıkmıştı. Yusuf utanarak, “Özür dilerim, amca. Dikkat etmemişim,” dedi ve eksik olan unu tamamladı.
Adam, Yusuf’un dürüstlüğüne şaşırmıştı. Başını sallayarak, “El-Emin gibi bir çocuk yetişiyor burada,” dedi ve gülümsedi.
O akşam, dedesi pazardan döndüğünde Yusuf ona her şeyi anlattı. Dedesi gözleri parlayarak Yusuf’u kucakladı. “Evlat, işte sen de Peygamberimizin yolundan yürüyorsun. Hata yapmak önemli değil, önemli olan dürüst olmak ve onu düzeltmektir.”
Yusuf, yıldızlara bakarak düşündü. O an anladı ki, Peygamberimizi özel kılan sadece büyük mucizeleri değil, onun ahlakıydı. Merhameti, adaleti ve dürüstlüğüydü.
Ve o gece, Yusuf kalbine bir söz verdi.
“El-Emin’in yolunda yürüyen biri olacağım.”
Peygamberimizin İzinden Gidelim Hikayesi burada sona erdi .Peygamberimizin İzinden Gidelim Hikayesi gibi Dini Hikayeleri için sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.