Bir gece, şehirdeki elektrikler aniden kesilmişti. Hava kararmış, sokak lambaları sönmüş, televizyonlar, bilgisayarlar ve her şey bir anda sessizliğe bürünmüştü. Dışarıda hafif bir rüzgâr esiyor, pencerenin camlarına usulca vuruyordu. İçeride ise karanlığın getirdiği bir bilinmezlik hâkimdi.
On yaşındaki Arda, yatağında oturmuş, elindeki kitabı okumaya devam ediyordu. Ancak ışık bir anda sönünce kitabını kapatıp etrafa şaşkınlıkla bakındı. Gözleri yavaş yavaş karanlığa alışsa da, odanın köşeleri, masa ve sandalyenin gölgeleri ona daha önce hiç fark etmediği kadar yabancı gelmişti. Kalbi hızlandı. Elektrikler kesilince her şeyin böyle ürkütücü olacağını hiç düşünmemişti.
“Anne? Baba?” diye seslendi.
Mutfaktan gelen annesi Esra, el yordamıyla ilerleyerek Arda’nın odasına ulaştı. “Sakin ol, oğlum. Elektrikler gitmiş,” dedi yumuşak bir sesle.
“Çok karanlık,” diye mırıldandı Arda.
“Endişelenme,” dedi babası Emre, elinde bir el feneriyle salona girerken. “Bu gibi durumlar için hazırlıklı olmak gerekir. Şimdi hep birlikte bir çözüm bulalım, ne dersin?”
Arda, babasının güven verici sesiyle biraz rahatlamıştı. Ancak bu kadar karanlıkta nasıl hareket edeceklerini bilmiyordu. Telefonun ışığını açmak istemişti ama şarjı çok az kalmıştı. O sırada annesi mutfakta birkaç mum aramaya koyuldu.
“Baba, peki ya mumlar? Onları nasıl yakacağız?” diye sordu Arda.
“İlk önce güvenliği sağlamalıyız,” dedi babası. “Mumları düz ve sabit bir yere koymalıyız. Etraflarında yanan bir şey olmamalı ve yaktıktan sonra asla onları kendi başlarına bırakmamalıyız.”
Annesi mutfaktan elinde birkaç mum ve kibritle döndü. Salondaki sehpanın üzerine yerleştirdiği mumları dikkatlice yaktı. Odaya hafif sarı bir ışık yayıldı. Arda gözlerini kıstı. Karanlığa alışan gözleri bu ani parlaklığa uyum sağlamaya çalışıyordu. Mumların titrek alevleri, odanın köşelerinde dans eder gibi duruyordu.
“Biliyor musun, Arda?” dedi annesi, “Eskiden insanlar elektrik olmadan nasıl yaşayacaklarını iyi bilirlerdi. Gece karanlıkta nasıl hareket edeceklerini, mumları güvenle nasıl kullanacaklarını öğrenmek zorundaydılar. Belki de biz de biraz öğrenmeliyiz.”
Arda, kafasını sallayarak onayladı. Bu fikri ilginç bulmuştu. Bir an için elektriğe bağımlı olmadan nasıl yaşayabileceklerini düşündü. Babası, küçük el fenerini ona uzattı.
“Şimdi,” dedi Emre, “Eğer bir gün elektriğin olmadığı bir yerde kalırsan, nasıl yolunu bulacağını bilmelisin. Mesela fenerin var mı?”
Arda başını salladı. “Sanırım odamdaki çekmecede bir tane var.”
“Harika. Ama diyelim ki fenerin yok, mum da yok. Ne yaparsın?”
Arda düşünmeye başladı. Karanlıkta ilerlemek zorunda kalırsa ne yapması gerektiğini bilmiyordu. “Sanırım… yavaş hareket ederim?”
“Bingo!” dedi babası. “Öncelikle ellerini kullanarak önündeki nesnelere dokunarak yolunu bulmalısın. Acele etmek yerine adımlarını dikkatlice atmalısın. Bir de kulaklarını iyi kullanmalısın. Karanlıkta gözlerin yerine kulakların sana rehberlik edebilir.”
Bu fikri denemek isteyen Arda, oturduğu yerden kalktı ve salonun içinde dikkatlice yürümeye başladı. Elleriyle önündeki sehpayı yokladı, sonra yavaşça mutfağa doğru yöneldi. Daha önce hiç fark etmediği şeyleri duymaya başlamıştı: Rüzgârın pencereye vurmasını, mutfaktaki saatin tik tak sesini, hatta uzaktaki bir arabanın korna çalmasını bile.
“Bu gerçekten işe yarıyor!” diye bağırdı heyecanla.
Babası gülümsedi. “Evet, Arda. Elektrik olmadan da pek çok şeyi yapabiliriz. Ama bu gibi durumlarda önceden hazırlıklı olmak da önemli.”
“Nasıl yani?” diye sordu Arda.
“Mesela bir el fenerini her zaman şarjlı tutmalıyız,” dedi babası. “Mumları ve kibriti belli bir yerde saklamalıyız. Ayrıca, böyle zamanlarda okumak, sohbet etmek veya oyun oynamak gibi şeyler de yapabiliriz.”
Arda, bunları aklında tutacağına dair kendine söz verdi. O sırada annesi masaya bir çaydanlık koydu.
“Elektrikler kesildi diye sıkılmaya gerek yok,” dedi Esra. “Hadi oturalım, biraz sohbet edelim.”
Bütün aile salonda, mum ışığında oturdu. Babası eski zamanlarda, televizyon ya da bilgisayar olmadan nasıl vakit geçirdiklerini anlattı. Arda büyük bir ilgiyle dinledi. Bir süre sonra, elektrikler bir anda geri geldi. Odanın her köşesi yeniden ışıkla doldu.
Ama Arda fark etti ki, o mum ışığında geçirdiği dakikalar ona çok şey öğretmişti. Sadece karanlıkta nasıl yol alacağını değil, aynı zamanda elektrik olmadan da keyif almayı, ailesiyle daha çok vakit geçirmeyi öğrenmişti.
“Keşke elektrikler biraz daha geç gelseydi,” dedi gülümseyerek.
Annesi ve babası ona şaşkınlıkla baktı. Babası kahkaha attı. “Demek karanlığın içindeki ışığı bulmayı öğrendin,” dedi.
Arda başını salladı. Artık bir elektrik kesintisinden korkmayacağını biliyordu. Çünkü karanlık sadece bir eksiklik değil, aynı zamanda yeni şeyler öğrenmek için bir fırsattı.
Karanlığın İçindeki Işık Hikayesi burada sona ermiş .Karanlığın İçindeki Işık Hikayesi gibi Eğitici Hikayeler için sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.