Güneş henüz doğmamış, gökyüzü karanlıkla aydınlık arasında bir yerde asılı kalmıştı. Yusuf, derin bir nefes aldı ve battaniyesinin altından sıyrılarak yatağından kalktı. Odasının küçük penceresinden dışarı baktığında, sokak lambasının loş ışığında titreyen ağaç gölgelerini gördü. Uzaklardan, horozların sabahı müjdeleyen sesi duyuluyordu. O günün sıradan bir gün olup olmadığını bilmiyordu ama içindeki merak duygusu yine yerinde durmuyordu.
Yavaşça odasından çıktı ve taş zemine basarak ahşap merdivenlerden indi. Sobanın dumanı mutfak kapısının altından sızıyor, içeriden annesinin hafifçe tıkırdayan sesi geliyordu. Babası daha uyanmamıştı ama Yusuf’un dedesi Ali Dede, her zamanki gibi sabah namazına gitmek için hazırlanıyordu.
Ali Dede, Yusuf’un geldiğini duyunca hafifçe gülümsedi ve torununu selamladı. Uzun ve beyaz sakalı göğsüne kadar iniyor, alnındaki çizgiler derinleşmiş gibi duruyordu. Üzerinde namazlık elbisesi vardı, başında ise eskimiş ama tertemiz bir takke…
“Sabah erken kalkan, yolunu şaşırmaz,” dedi Ali Dede, her zaman söylediği gibi. Yusuf gülümsedi. Dedesiyle sabah namazına gitmeyi seviyordu. Caminin huzurlu atmosferi, insanların içten selamlaşmaları, namaz sonrası yapılan dualar ona büyük bir mutluluk veriyordu.
Ayakkabılarını giyip dışarı çıktıklarında, sabahın serinliği Yusuf’un yüzünü okşadı. Gökyüzü hâlâ lacivertti ama doğudan belli belirsiz bir ışık yükseliyordu. Ay ve yıldızlar hâlâ gökyüzünde asılı duruyordu.
Yusuf ve dedesi, taş döşeli yoldan geçerek köy camisine doğru yürüdü. Yolda, evlerin pencerelerinden hafif sarı ışıklar sızıyor, bazı evlerin kapılarında sabah namazına giden birkaç kişi beliriyordu. Yusuf, dedesinin elini tuttu. Küçük parmakları, dedesinin nasırlı ellerine sıkıca sarıldı.
“Dede,” dedi Yusuf, yürürken, “sana bir şey sorabilir miyim?”
Ali Dede başını salladı. “Elbette evladım. Bilmek isteyen insan, yolunu kaybetmez.”
Yusuf biraz duraksadı, sonra derin bir nefes alarak sordu:
“Ölüm kötü bir şey mi?”
Ali Dede, yürümeyi bıraktı. Camiyi çevreleyen avlunun taşlarına baktı, sonra Yusuf’un gözlerinin içine… O an, sabahın sessizliği içinde Yusuf’un sorusu, havada asılı kaldı.
“Gel evladım,” dedi dedesi. “Bu sorunun cevabını, namazdan sonra sana anlatacağım.”
Yusuf, dedesinin gözlerinde farklı bir anlam gördü. Korku değil, hüzün değil… Sadece derin bir bilgelik vardı. İçinde bir merak kabardı ama sabırla bekleyecekti. Camiden sonra dedesinin anlatacaklarını dinlemek için sabırsızlanıyordu. Çünkü o artık biliyordu ki dedesi ne anlatırsa, hayatında bir şeyler değişecekti.
Namazdan sonra Ali Dede, torununun gözlerindeki merakı gördü. Hafifçe gülümsedi ve derin bir nefes aldı. Bir an gökyüzüne baktı, sanki geçmişi hatırlıyormuş gibi. Sonra Yusuf’un küçük ellerini avuçlarının içine aldı ve yumuşak bir sesle konuşmaya başladı:
“Evladım, insanlar bilinmeyenden korkar. Ama bilmelisin ki ölüm, kötü bir şey değil. Ölüm aslında bir bitiş değil, bir başlangıçtır. Biz bu dünyada yaşamıyoruz, bu dünyadan göç ediyoruz. Burada misafiriz. Misafir, geldiği yerde kalıcı olmaz, değil mi?”
Yusuf, dedesinin sözlerini anlamaya çalışarak başını salladı ama tam olarak kavrayamamıştı. “Ama dede,” dedi, “burası bizim evimiz değil mi? Annem, babam, sen… Hepimiz buradayız. O zaman neden misafir olalım?”
Ali Dede hafifçe gülümsedi ve anlatmaya başladı.
“Bak Yusuf,” dedi, “diyelim ki çok güzel bir şehre gittin. Orada birkaç gün kalacaksın. Sana güzel bir oda verdiler, yemekler ikram ettiler, sokaklar çok güzel, insanlar güler yüzlü. Ama biliyorsun ki birkaç gün sonra geri döneceksin. Orada bir ev alır mısın? Bütün paranı o şehre harcar mısın? Orada kalıcıymış gibi yaşar mısın?”
Yusuf düşündü. “Hayır,” dedi. “Çünkü döneceğim.”
Ali Dede başını salladı. “İşte evladım, bu dünya da öyle. Allah bizi buraya birkaç günlüğüne gönderdi. Asıl yurdumuz burası değil. Ama bazı insanlar burayı çok sever, buraya bağlanır, buradan hiç gitmeyecekmiş gibi yaşar. Oysa biz buraya sadece hazırlık yapmaya geldik. Asıl olan, buradan sonra gideceğimiz yer.”
Yusuf, dedesinin ne demek istediğini biraz anlamıştı ama hâlâ içinde bir huzursuzluk vardı. “Peki dede, biz bu dünyada ne yapmalıyız?”
Ali Dede derin bir nefes aldı ve gözlerini Yusuf’un gözlerine dikti.
“Allah bize bir harita verdi Yusuf,” dedi. “Bu haritanın adı Kur’an-ı Kerim. Peygamber Efendimiz de bize bu haritanın nasıl kullanılacağını gösterdi. Eğer bu dünyada iyilik yaparsan, dürüst olursan, insanlara yardım edersen, namazını kılar, Allah’ı unutmazsan, yolunu kaybetmezsin. O zaman yolculuğun sonunda asıl güzel yere, cennete ulaşırsın.”
Yusuf, dedesinin anlattıklarını anlamaya çalışıyordu ama aklına takılan bir şey daha vardı. “Dede,” dedi yavaşça, “ya ölmek istemezsem? Ya buradan gitmek istemezsem?”
Ali Dede gülümsedi. “Evladım,” dedi, “insan bazen bildiği yerden ayrılmak istemez. Ama unutma ki bu yolculuk herkes için var. Kimse bu dünyada sonsuza kadar kalamaz. Ama önemli olan, bu dünyada nasıl yaşadığındır. Eğer güzel bir yolculuk yaparsan, Allah seni en güzel yere götürür. O yüzden bu dünyadayken iyilik biriktirmelisin. Çünkü gittiğimiz yere sadece iyiliklerimizi götürebiliriz.”
Yusuf sessizce düşündü. Artık ölümden korkmuyordu. Çünkü ölüm sadece bir yolculuktu. O gece yatağına uzandığında gökyüzüne baktı. Yıldızlar ona yolculuğunu hatırlatıyordu. “Ben de bu yolun yolcusu olacağım,” diye mırıldandı.
Ertesi sabah, Yusuf erken uyandı. Dedesiyle birlikte sabah namazına gitti. Artık bir şeyi çok iyi biliyordu: Bu dünyaya sahip olmaya değil, burada iyiliklerle dolu bir yolculuk yapmaya gelmişti. Ve bir gün, dedesinin bahsettiği o güzel memlekete varacaktı…
Bu Dünyadan Sadece Geçiyoruz Hikayesi burada sona erdi. Bu Dünyadan Sadece Geçiyoruz Hikayesi gibi Dini Hikayeleri için sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.